Zwitsers Nationaal park

Het in 1914 opgerichte Zwitsers Nationaal park in het Engadin is het oudste nationaal park van de Alpen en een streng totaalreservaat: de natuur blijft volledig aan zichzelf overgelaten, bezoekers mogen de gemarkeerde paden niet verlaten. Op ongeveer 170 km² leven steenbokken, gemzen, herten, marmotten en lammergieren. Het bezoekerscentrum in Zernez introduceert het idee en de regels van het park.

Hoogtepunten

• Oudste nationaal park van de Alpen (sinds 1914)
• Steenbokken, herten, gemzen, marmotten en lammergieren
• Strenge bescherming: alleen op gemarkeerde paden, vrije natuurontwikkeling
• Nationaalparkcentrum in Zernez

Goed om te weten

Praktisch

Achtergrond & geschiedenis

In het afgelegen Onder-Engadin, ten oosten van de Inn, ligt het oudste nationaal park van de Alpen en een van de oudste van Europa. In 1914 opgericht, volgde het een voor zijn tijd radicaal idee: niet de mens, maar de natuur centraal te stellen. Hier wordt niets verzorgd, gemaaid of herbebost, gevallen bomen blijven liggen, de wildernis mag zich aan zichzelf overgelaten ontwikkelen. Deze strenge beschermingsfilosofie maakt het gebied tot een levend laboratorium, waarin onderzoekers al meer dan een eeuw observeren hoe een landschap zonder menselijk ingrijpen verandert.

Wie door het diep ingesneden Val Cluozza wandelt, duikt in dichte bossen van arve en lariks, die in oktober in warme goudtinten oplichten. Edelherten trekken in de schemering over de open plekken, marmotten fluiten vanaf de hellingen, en met wat geluk cirkelt een steenarend boven de kale toppen. Sinds het park als toevluchtsoord dient, zijn zelfs lammergieren en de wolf in de regio teruggekeerd. Het verbod op elk ingrijpen vraagt van bezoekers discipline: men blijft op de paden. Juist deze consequentie heeft een vrijwel ongerepte stilte bewaard, die elders in de dichtbevolkte Alpen allang verloren ging. Zo toont het park indringend hoe de natuur zich herstelt wanneer de mens haar een hele eeuw lang het veld laat.