Wilde dieren spotten in het Nationaal Park Berchtesgaden

Het in 1978 opgerichte Nationaal Park Berchtesgaden is het enige nationaal park van Duitsland in de Alpen en een van de beste plekken van het land om grote wilde dieren in de vrije natuur te observeren. Wie tijd, geduld en een goede verrekijker meebrengt, heeft realistische kansen op ontmoetingen met soorten die elders allang verdwenen zijn.

Welke dieren je ziet

• Steenarend: Meerdere broedparen cirkelen boven de dalen, vooral goed te zien in het Klausbachtal.
• Lammergier: Sinds 2021 worden in het Klausbachtal weer jonge lammergieren uitgezet, een herintroductieproject dat in heel Europa aandacht krijgt. Met meer dan 2,80 m spanwijdte de grootste roofvogel van Europa.
• Gems & steenbok: Het hele jaar door aanwezig op de rotsflanken van de Watzmann en het Hagengebirge.
• Marmot & edelhert: Marmotten fluiten op bijna elke almweide; edelherten laten zich vooral in de schemering zien.

Beste plekken & tijden

• Klausbachtal: Roofvogels, observatiedagen met rangers bij het infopunt, hangbrug.
• Wimbachgries: Gemzen op de puinflanken.
• ‘s Ochtends en in de schemering is de activiteit het hoogst; de vroege zomer en de herfst (bronst van de herten) zijn de beste seizoenen.

De parkbeheerder biedt gratis begeleide rangertochten, ideaal om locaties en gedragsregels te leren kennen.

Waar het bij het observeren op aankomt

Wilde dieren laten zich alleen vanaf een respectvolle afstand observeren, zonder ze te storen. De afstand wordt daarom bepaald door de optiek: een lichtsterke verrekijker voor in de hand, een telescoop voor de grote afstanden op de helling. Welke apparaten de moeite waard zijn voor de Alpen, laat onze koopgids zien: Verrekijkers & telescopen voor het observeren van dieren.

Achtergrond & geschiedenis

Het Nationaal Park Berchtesgaden, opgericht in 1978, is het enige alpiene nationaal park van Duitsland en een toevluchtsoord voor een dierenwereld die elders allang uit de dichtbevolkte Alpen verdwenen is. Rond de Watzmann en de fjordachtige Königssee strekt zich een landschap uit van kalkrotsen, bergbossen, almen en hooggebergteregio’s, waarin volgens het uitgangspunt ‘natuur natuur laten zijn’ grote delen aan zichzelf worden overgelaten. Juist deze terughoudendheid schept leefgebieden voor schuwe soorten.

Boven de rotswanden cirkelt de steenarend, die hier in meerdere territoria broedt en tot de indrukwekkendste roofvogels van de Alpen behoort. In recentere tijd keerde ook de ooit uitgeroeide lammergier met zijn geweldige spanwijdte terug naar de regio, een symbool voor de langzame genezing van de alpiene wildernis. Gemzen trekken over de steile hellingen, marmotten fluiten vanaf de almen, en in de schemering treden edelherten uit het bos. Vooral in het voorjaar en de herfst laten de dieren zich vanaf de uitzichtpunten en stille paden met de verrekijker observeren, wanneer het wild uit de hogere streken afdaalt en de bronst van de herten door de dalen galmt. Het observeren van wilde dieren in het nationaal park ontsluit zo een wereld waarin de mens slechts gast is en de natuur, na eeuwen van gebruik, weer haar eigen wetten mag volgen.